Biz Geçiş Kurbanları...

Arkana baktığın zaman, kimseyi göremiyorsan bu senin yanlız kaldığın anlamına mı geliyordu? Hani arkadaşlar karanlıkta parlayan yıldız gibidir derlerdi ya biz çocukken? İşte o da yalanmış. Çünkü bugün bu çok ince bir çizgi. Eskilerin kan kardeşleri, can dostları şimdilerde sıradan insanlardan farklı bir yere sahip değiller. Bizim sorunumuz geçiş nesli olmamızdan kaynaklanıyor. Teknoloji geliştikçe bizler de kendi kabuklarımıza çekilir olduk. Ama bizim çocukluğumuzda izlediğimiz Adile Teyze’li, İnek Şabanlı, Münir Özkul’lu filmler bize hayatı farklı bir açıdan öğrettiler... Biz onlardan öğrendiğimiz hayatı yaşamaya çalışırken bizden hemen sonraki nesil ki aramızda taş çatlasa 1-2 yaş oynar. Bizden farklı şeylerle oynadılar. Onların oyunları artık körebe veya saklambaç değildi. Onlar uzaktan kumandayla uçan oyuncaklarla oynadılar. Hoş, benim de böyle oyuncaklarım vardı. Ben oynayamadım o ayrı mesele. Ve biz arada kalan nesil olduk. Bir şekilde ailelerimize ve eski filmlerde bizlere öğretilen kurallarla yaşamaya çalışırken gözümüz dışarıdan geçen saçları jöleli gençlere takıldığı anda bu asla yapamayacağını söylersin ama 1 yıl sonra saçlarını jölelersin. Hele küpe takan züppeler yok mu? Apapa! Mümkün değildir! Onlar zaten satanisttir senin için. Herkese onu söylersin ve kız arkadaşın seni kandırıp kulağına küpeyi yerleştirdi mi “ Aaa ne güzel oldu” derken, geçen seneki züppeler sana normal olarak görünmeye başlar. Ama içinde de bir savaş başlatırsın! Neler öğrendin ve neler yapıyorsun? Pişmanlıklar duyarsın. Gelenekle, modernlik arasında bir çelişki yaşarsın. İkisini de yaşadığını söylersin ama ikisinden de haberin yoktur. Aslında ikisini de doğru dürüst yaşayamıyorsundur. Biz geçiş neslinin çelişkileri de bunlardan ibaret... Başka göründük ama başka oynadık. Veya bu bize uygulandı. Keşke gerçek doğum tarihimden 10 yıl evvel veya 10 yıl sonra doğsaydım! En azından hangi gruba ait olduğumu bilirdim!

Η Συνταγή Της Απλότητας στην Πόλη!

Ξέρετε τι είναι η συνταγή της απλότητας στην Πόλη; Θα περπατήσεις από τη Κλειστή Αγορά μέχρι την Αιγυπτιακή Αγορά… Εκεί θα σε πιάσουν οι λιγούρες. Θα ακούσεις έναν να φωνάζει … `Σιμίιιιτ! Σιτζάκ Σιμίιιιτ!!!` `Κουλούρι! Ζεστό Κουλούρι!!!` … Εκεί δε θα θέλεις να πάρεις ένα κουλούρι και να πεταχτείς στη Γέφυρα του Γαλατά;! Όταν φτάσεις στη Γέφυρα το μισό κουλούρι θα το φας εσύ και το άλλο μισό θα το πετάξεις στους γλάρους! Εκεί θα δημιουργήσεις ένα αυθόρμητο χαμόγελο στα χείλη σου… Φυσικά δε θα χορτάσεις με ένα κουλούρι και θα πας κάτω στη γέφυρα… Εκεί υπάρχουν μεγάλα μεγάλα καΐκια! Φονάζουν συνέχεια! ` Ταζε Παλαμουτ! Ιγι πισμις Παλαμουτ!!` ` Φρέσκα Παλαμίδα!! Καλοψημένη Παλαμίδα!!` … Όταν το ακούσεις αυτό δε θα σε πιάσουν πιο πολλές λιγούρες;; Θα περιμένεις τη σειρά σου να πάρεις ένα ψάρι… Αφού το πάρεις θα καθίσεις με τους άλλους και χαμογελώντας ο ένας στον άλλον θα απολαμβάνεις τη παλαμίδα σου… Μετά για να χωνέψεις αυτά που έφαγες περπατάς μέχρι το Μεγάλο Ταχυδρομείο… Εκεί δίπλα στο Ταχυδρομείο μυρίζει το κοκορέτσι… Και να είσαι φαγωμένος δε θα θέλεις να φας κι άλλο; Πηγαίνεις φρόνημα και κάθεσαι εκεί στο χαμηλό τραπεζάκι… Παραγγέλνεις μία πίτα κοκορέτσι και το τρως σαν πασάς… Καλά τώρα ήρθε η ώρα να τα χωνέψεις… Περπατάς λίγο… Ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν τόπο που μοσχομυρίζει… Είναι η Αιγυπτιακή Αγορά εδώ… Βρίσκεις χιλιάδες μπαχαρικά και χάνεσαι μέσα στον αέρα… Όταν ανοίγεις τα μάτια σου βρίσκεσαι στο κρεβάτι σου… Και είσαι πολύ μακριά από τον τόπο που τα έχουν αυτά… Δε βάζεις τα κλάματα; Εδώ, σε αυτά τα μέρη δε ξέρουν ούτε τη παλαμίδα στο Κεράτιο Κόλπο, ούτε το Κοκορέτσι στα κάρβουνα χωρίς τζιέρι… Αλλά ούτε έχουν τα κουλούρια τα δικά μας της Πόλης… Άντε πάλι στη καθημερινότητα με όνειρα την Πόλη…