Οι Γκαγκαούζηδες --- Gagavuzlar

Οι Γκαγκαούζηδες, θα έπρεπε να προκαλέσουν μια από τις σημαντικότερες έρευνες για το ερευνητικό κοινό. Αυτός ο λαός που υιοθετήθηκε από πολλούς άλλους λαούς ως ένα κομμάτι που ανήκει σε αυτό το λαό που τον υιοθέτησε. Και ο κάθε λαός που τους υιοθέτησε προσπάθησε να τους εφαρμόσει κάποιο εθνικό χαρακτήρα και ίσως ένα παραμύθι. Κάποιοι μίλησαν για την θρησκευτική ενότητα, ενώ κάποιοι το φτάσανε μέχρι και την εθνική ενότητα. Οι Έλληνες είπαν πως είναι ένα κομμάτι των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και επί του Σουλτάνου των Σελτζούκων του Κεϊκάους που είχε αλλαξοπιστήσει, φύγανε στα Βαλκάνια μαζί του και έμειναν εκεί. Επειδή μιλούσαν τουρκικά στη Μικρά Ασία για αυτό συνέχισαν να μιλούν τα τουρκικά. Ενώ οι Τούρκοι ανέπτυξαν μια άλλη θεωρία ότι ήταν παιδιά των Γκιοκ-Ογούζ απλώς εκχριστιανίστηκαν από τους Ρώσους. Όμως οι Τούρκοι βρίσκουν και ένα παραπάνω λόγο διότι οι Γκαγκαούζηδες ομιλούν μια διάλεκτο η οποία είναι η κοντινότερη στη τουρκική διάλεκτο των Τούρκων της Μικράς Ασίας. Ας φαγωθούν οι Έλληνες και Τούρκοι μεταξύ τους, αλλά οι Ρώσοι συμπληρώνουν το κενό ασκώντας μια θρησκευτική εξουσία πάνω στους Γκαγκαούζηδες. Νομίζω πως η Τουρκία που έχει την ιδέα να ολοκληρώσει την Ισλαμική Ένωση δεν ασχολείται και πολύ με τους Γκαγκαούζηδες. Καθώς και η Ελλάδα έχει οικονομικά προβλήματα και για αυτό έχει ξεχάσει τους Γκαγκαούζηδες. Μπορεί να είναι επίσης ένας λόγος πως πλέον δε δίνει κανένας από τους δυο λαούς τόση σημασία, όση δίνανε στο παρελθόν. Για αυτό μπορεί να φταίει και η παγκοσμιοποίηση. Στην τελική μάλλον θα είναι η Ρωσία και η Ρώσικη Εκκλησία αυτοί που θα τους μάθουν το καινούριο πολιτισμό τους.

Κεΐκάους – Τούρκος Σουλτάνος των Σελτζούκων Τούρκων

Γκιοκ-Ογούζ – Είναι μια τουρκική φαμίλια

Η Συνταγή Της Απλότητας στην Πόλη!

Ξέρετε τι είναι η συνταγή της απλότητας στην Πόλη; Θα περπατήσεις από τη Κλειστή Αγορά μέχρι την Αιγυπτιακή Αγορά… Εκεί θα σε πιάσουν οι λιγούρες. Θα ακούσεις έναν να φωνάζει … `Σιμίιιιτ! Σιτζάκ Σιμίιιιτ!!!` `Κουλούρι! Ζεστό Κουλούρι!!!` … Εκεί δε θα θέλεις να πάρεις ένα κουλούρι και να πεταχτείς στη Γέφυρα του Γαλατά;! Όταν φτάσεις στη Γέφυρα το μισό κουλούρι θα το φας εσύ και το άλλο μισό θα το πετάξεις στους γλάρους! Εκεί θα δημιουργήσεις ένα αυθόρμητο χαμόγελο στα χείλη σου… Φυσικά δε θα χορτάσεις με ένα κουλούρι και θα πας κάτω στη γέφυρα… Εκεί υπάρχουν μεγάλα μεγάλα καΐκια! Φονάζουν συνέχεια! ` Ταζε Παλαμουτ! Ιγι πισμις Παλαμουτ!!` ` Φρέσκα Παλαμίδα!! Καλοψημένη Παλαμίδα!!` … Όταν το ακούσεις αυτό δε θα σε πιάσουν πιο πολλές λιγούρες;; Θα περιμένεις τη σειρά σου να πάρεις ένα ψάρι… Αφού το πάρεις θα καθίσεις με τους άλλους και χαμογελώντας ο ένας στον άλλον θα απολαμβάνεις τη παλαμίδα σου… Μετά για να χωνέψεις αυτά που έφαγες περπατάς μέχρι το Μεγάλο Ταχυδρομείο… Εκεί δίπλα στο Ταχυδρομείο μυρίζει το κοκορέτσι… Και να είσαι φαγωμένος δε θα θέλεις να φας κι άλλο; Πηγαίνεις φρόνημα και κάθεσαι εκεί στο χαμηλό τραπεζάκι… Παραγγέλνεις μία πίτα κοκορέτσι και το τρως σαν πασάς… Καλά τώρα ήρθε η ώρα να τα χωνέψεις… Περπατάς λίγο… Ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν τόπο που μοσχομυρίζει… Είναι η Αιγυπτιακή Αγορά εδώ… Βρίσκεις χιλιάδες μπαχαρικά και χάνεσαι μέσα στον αέρα… Όταν ανοίγεις τα μάτια σου βρίσκεσαι στο κρεβάτι σου… Και είσαι πολύ μακριά από τον τόπο που τα έχουν αυτά… Δε βάζεις τα κλάματα; Εδώ, σε αυτά τα μέρη δε ξέρουν ούτε τη παλαμίδα στο Κεράτιο Κόλπο, ούτε το Κοκορέτσι στα κάρβουνα χωρίς τζιέρι… Αλλά ούτε έχουν τα κουλούρια τα δικά μας της Πόλης… Άντε πάλι στη καθημερινότητα με όνειρα την Πόλη…

Bir Göçmen Kızının gözlerinden memleket!.. Η Πατρίδα : Από τα μάτια μιας Προσφύγισσας!..

Merhaba,


Bu bölümde sizlerle bir öğrencime ait bir kompozisyonu paylaşmak istiyorum.

Γεια σας,

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την έκθεση μιας μαθήτριάς μου.



Babamın ailesi Anadolu'dan geldi. Büyük dedem Yunanistan'a Çeşme'den geldi. Büyük babaannemin annesi İstanbullu'ydu ve onun babası Gelebeçli'ydi.Yunanistan'a Gelebeç'ten geldi. O yıllar çok zordu.Çünkü onlar köylerini çok özlüyordu, Yunanca iyi konuşmuyordu ve insanlar onları kabul etmiyordu. Yabancıydı ama yaşamak gerekiyordu. Sonunda başardılar.

Ailemle gurur duyuyorum, çünkü yeni bir hayata başladılar. Çok çalıştılar, çok yoruldular, çok aç kaldılar ama yine de başardılar. Acıyı sakladılar. Memleketlerini hiç unutmadılar ama kimseye nefret duymadılar. O insanların yüreğinde sadece sevgi vardı. Ve bu, benim için ailemden aldığım en önemli dersti. Sevmek ve çalışmak.

Farklı olmak kötü değil. İnsanlar burada kötü şeyler söylüyordu bizim için. Bugün de sık sık yabancı gibi hissediyoruz, ama bu kötü bir şey değil. Çünkü biz farklıyız ve her zaman farklı olacağız. Kalbimiz iki ülkenin arasında kaldı, ve seçmek mümkün değil. Mutsuzluğa benziyor ama bana göre gerçekten büyük bir hediye!