ΟΤΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΣΠΟΡΟ!..

Ενώ έβλεπα τα καράβια που περνούσαν από το Βόσπορο, ταυτόχρονα έστελνα και τις αρμονίες της μουσικής που άκουγα στον ουρανό...Οι αναμνήσεις μου όταν χαιρετούσανε την πόλη αυτή, η ιδέα που ήτανε στο μυαλό μου, με φόβιζε...


Επειδή τα κόκκαλα μου θα κρυώνανε μακριά από τον τόπο μου... Άρα το μέλλον δεν θα βγάλει μπροστά μου ελπίδες! Αλλά στεναχώριες...



Πια θα είναι πολύ μακριά μου ο Λεωνίδας Αστέρης με τους πικρούς του υμνούς... Ο Ιωάννης Χαριτιάδης θα ξαναζήσει με την όμορφη φωνή του άμα βρεθούν κάποιοι που να τον ακούσουν κάποτε. Η φωνή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου θα ζήσει ανάλωγα με αυτούς που θα τον συζητήσουν κάποτε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτουνούς που είχανε γεννηθεί σε αυτήν την Πόλη, τα κόκκαλα θα κρυώσουν σε ξένο τόπο! Και κανένας δεν θα καταλάβει τους καημούς τους εύκολα! Ώ Πάτερ Φιλόθεε... Ξέρω ότι η ψυχή σου θα ξαναπερπατήσει στα σοκάκια της Πόλης αυτής και θα χτυπήσεις τις καμπάνες των άδιων εκκλησιών όταν κοιμηθεί το σώμα σου στην Αθήνα... Κυρία Ευφημία! Θα αφήσεις τον άντρα σου μόνο του ?



Ώ Πόλις! Σε βλέπω χάλια σήμερα! Έχασες όλο το χρώμα σου! Δεν παίρνω την μηρωδιά του πασχαλινού τσουρεκιού στα σοκάκια σου...Δεν ακούω πια καμπάνες από τις εκκλησίες σου! Εσύ τελείωσες πια βρε Πόλη! Έχασες όλη την ομορφιά σου!

Πια και εγώ φευγώ από σένα! Γιατί δεν μου άφησες τίποτα σχετικά με μένα σε σενα... Μια δασκάλα μου έλεγε και δεν την πίστευα...Όντως η ζωή είναι από δύο πλευρές! Σε μια πλευρά είναι οι νεκροί, στην άλλην είμαστε εμείς, οι ζωντανοί...Οι νεκροί μοιράζουν το χώμα τους χώρις να ρωτήσουν θρησκεία, εθνικότητα, γλώσσα ή κάτι άλλο. Εμείς οι ζωντανοί τρωγόμαστε μεταξύ μας για να δείξουμε το ποιος είναι καλύτερος...



Γεια σου Πόλη! Φεύγω να βρώ το χρώμα σου που είχες όταν ήμουν μικρό παιδί!



Άκουσα από μια ταινία που έλεγε ο παππούς :



Πρέπει να μιλάς για τον τόπο που πας! Όχι για τον τόπο που άφησες! Να ξέρεις όμως, εγώ πάντοτε θα μιλάω για τον τόπο που άφησα! Με μεγάλη νοσταλγία!

Türkler neden Yunanistan’ı ziyaret etmeli?! Γιατί ο Τούρκος πρέπει να επισκεφθεί την Ελλάδα;!

Yunanistan, Türk halkı için gerçekten ziyarete değer yerlerden biri. Osmanlı İmparatorluğu’ndan gelen bağlarımızdan tutun, yine Osmanlı’dan kalan bir çok yapı bizleri Yunanistan’ı ziyaret etmeye itiyor. Tarihi yapıların dışında bize bu kadar çok benzeyen tek halk olması da bizi buralara çekiyor! Özellikle Kuzey Yunanistan’daki mübadillerle karşılaştığınız zaman çoğunuza dedelerimizden bir şeyler hatırlatıyor. Yunan halkı bizim gibi misafirperver bir halk. Misafir olduğunuz yerde yediğinizin içtiğinizin parasını size ödetmezler! Ödemeye yeltenseniz bile sizi devre dışı bırakıp kaşla göz arasında hesap meselesini kapatırlar! Yunanistan’a Türk olarak ziyarette bulunmak, bir İngiliz’in ziyaretinden daha çok anlam taşıyor. Hele bir de bizim oralardan insanlarla karşılaştıysanız vay halinize. Bir kahve içmeden bir tatlının tadına bakmadan dışarı adımınızı atamazsınız! Atmaya kalkışırsanız ev sahiplerinin çığlıkları ile karşılaşırsınız. Bizdeki gibi aynı! Anneniz evinize gelen yabancı bir misafiri ülkesine dönmeden beş kilo almasına sebep oluyor. Mesela bir örneği size şöyle açıklayabilirim:

Evime bir Yunan tanıdığım geldi ve sofraya oturduk hep beraber. Annem misafirin tabağını doldurmaya başladı. Biraz zaman geçtikten sonra annem bana:

- “Sor bakalım yemeği beğenmiş mi?” dedi.

- “Σου άρεσε το φαγητό; Yemeği beğendin mi diye soruyor annem!”

- “Ναι! Μου άρεσε πολύ! Evet çok beğendim!”

Ben de anneme “Evet çok beğenmiş!” dedim. Annem de:

- “Aaa! Utanıyor mu? Dur biraz daha koyayım!” dedi.

Olay bu işte! Biz neysek, Yunanlılar da öyle! Misafirperver, sıcak kanlı kısacası bizim gibi!

Mesela Yunanlı bir Türk gördüğü zaman şöyle söylüyor : “ Aaa ne kadar da çok bize benziyorlar!” . Aynı tepkiyi Türk te şöyle veriyor : “ Aaa aynı biz!”

Yunanistan’ı ziyaret etmek için çok sebebimiz var! Herşeyden öte yüzyıllarca beraber yaşadık ve bunun izlerini bugün bile yaşıyoruz! Aynı şarkılarla eğlenip, aynı hüzünleri paylaşıyoruz! Hadi gelin sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi paylaşalım! Beraber güzel zaman geçirelim!

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο τίτλος αυτός είναι πολύ μακριά από τις πονηρές σκέψεις και έννοιες. Κάθε πληθυσμός που έζησε στο παρελθόν, εξαφανίστηκε με κάποιο τρόπο αλλά παρόλα αυτά άφησε ίχνη σχετικά με ζωή, θρησκεία, πολέμους και τη χώρα τους. Επίσης κάποια από αυτά τα ίχνη επηρέασαν και το σήμερα. Και αυτά τα ίχνη που άφησαν οι προηγούμενες γενιές θέλοντας ή μη μας έδωσαν ιδέα για όλα τα γεγονότα που έζησαν. Όλες αυτές τις πληροφορίες και τα συμπεράσματα τα μαθαίνουμε από τα στοιχεία που απέμειναν από τους προηγούμενους πολιτισμούς. Διότι αυτά που απέμειναν από αυτούς του πρόδωσαν στους σημερινούς ανθρώπους.

Ας πούμε, κάποιες φιγούρες που βρέθηκαν στις ιστορικές εξερευνήσεις στην Αθήνα απεικόνιζαν έστω και στα πλαίσια της σάτιρας, ότι οι Αρχαίοι Αθηναίοι δεν είχαν φραγμούς στο σεξουαλικό προσανατολισμό. Επίσης, μολονότι είχαν δημοκρατικό καθεστώς, είχαν και αρκετούς δούλους και τις γυναίκες τους τις είχαν για γεννητικότητα. Πράγμα αντιφατικό.

Έτσι αποδεικνύεται λοιπόν ότι αυτά που δημιούργησαν οι αρχαίοι λαοί της Ελλάδας και της οποιασδήποτε χώρας, τα προϊόντα, αφενός μεν παρουσιάζουν επιφανειακά καλές εντυπώσεις αφετέρου δε κρύβουν τις αλήθειες σχετικά με τον πραγματικό τρόπο ζωής τους.

Παραδείγματος χάριν, ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα όχι για να δοξάσει την Θεά Αθηνά αλλά για να επιδείξει τη δύναμη και το πλούτο της `Δημοκρατία των Αθηνών` . Κι όμως στη λεγόμενη δημοκρατία οι γυναίκες είχανε περιορισμένα δικαιώματα.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι Αιγύπτιοι. Οι οποίοι είχαν δημιουργήσει απ ΄ τους μεγαλύτερους πολιτισμούς του αρχαίου κόσμου. Πυραμίδες, τεράστια αγάλματα και ναοί, διάφοροι τάφοι των Φαραώ. Αλλά όταν πέθαινε ο Φαραώ, μαζί του θάβανε και αυτά που του άνηκαν. Άψυχους και έμψυχους. Επίσης για να χτίσουν όλα αυτά τα κτήρια που ακόμα τραβάνε τη προσοχή όλων των ανθρώπων, χρησιμοποίησαν χιλιάδες δούλους. Από εκεί καταλαβαίνουμε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ισχύουν.

Αν πάμε στις πιο σύγχρονες ιστορίες, μπορούμε να δούμε και άλλες αντιφατικές κινήσεις.

Οι ίδιοι οι Έλληνες που δημιούργησαν αυτό το αρχαίο πολιτισμό, τα κτήρια, τους ναούς και τα αγάλματα, κατέστρεψαν όλα μαζί με τον Χριστιανισμό. Έχτισαν εκκλησίες πάνω στους αρχαίους ναούς. Σαν να ήθελαν να ξεχάσουν τον αρχαίο τρόπο ζωής. Σε αυτό το σημείο μπορούμε να επισημάνουμε την Εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Ο Ιουστινιανός δεν την έχτισε για να παρουσιάσει τη δόξα του στον Κύριο. Αλλά για να επιδείξει το μεγαλείο του Βυζαντίου.

Όπως βλέπουμε, η ιστορία μελετάει επίσης τις αντιφατικές πλευρές των γεγονότων.

Δηλαδή, τα ιστορικά στοιχεία που μάθαμε με τα χρόνια, μας πρόδωσαν τις προηγούμενες γενιές. Ενώ εμείς νομίζαμε κάτι άλλο για αυτούς.